Valère terug naar school in Ghana

Alweer gegroet beste vrienden!

Terwijl de meesten onder u terug aan de arbeid gaan, vlieg ik, Valère Volair verder het luchtruim door. Jawel, het leven van een glomobilist op rust heeft zo zijn voordelen. Hoewel die rust tijdens de afgelopen etappe relatief was. Men verwachtte mij immers in het Zuiderse Ghana. Een land dat op z’n zachtst gezegd niet aan de achterdeur ligt van mijn vorige halte, Moldavië. Ik zou er te gast zijn bij Veerle en Liesbeth. Zij ronden er net hun Extra-Time project af, een project waarbij jongeren ergens in de wereld met financiële steun van de Vlaamse Gemeenschap een eigen idee uitvoeren. Na 5428 km trappen, parkeer ik mijn glomobilette voor het roze huis waar de dames logeren en leg ik er mijn oor te luister.

https://jint20.files.wordpress.com/2009/09/lizzy-en-veerle-met-valere.jpgVeerle: “ De Waaw-koffer, zo heet ons project. Met 4 koffers boordevol materiaal organiseerden we 6 weken lang activiteiten voor de leerlingen van Our Home. Een school voor 6 tot 12 – jarigen. Dit deden we rond 5 thema’s: sport en spel, muziek en dans, fotografie, relaxatie en verhalen. Iedere week kwam een ander thema aan bod en in de zesde week rondden we af met een groot toonmoment.”
Liesbeth: “ Voor we vertrokken organiseerden we rond deze 5 thema’s activiteiten met kinderen van een Iepers dagcentrum. Aan de kinderen stelden we vragen, zoals “Vond je deze activiteit leuk?” of “Denk je dat Afrikaanse kinderen dit soort spelen leuk zouden vinden?”. Op basis van hun antwoorden verzamelden we materiaal voor onze koffer. Oorspronkelijk wilden we maar 1 koffer meenemen. Maar de verzameling werd zo uitgebreid dat we uiteindelijk vertrokken met 4 koffers. Onze eigen spullen niet inbegrepen… ”

Veerle: “Dat ons project in zwart Afrika moest doorgaan daar waren we het over eens. Maar waar precies, wisten we niet meteen. Ikzelf ben afkomstig van Ieper. Mijn stad heeft een stedenband met het Ghanese Wa. Daarom leek het ons een goed idee hierover meer informatie te zoeken. Zo kwamen we terecht bij de vzw Wa en via hen bij Child Support, een Nederlandse hulporganisatie. Na een telefoontje en wat e-mails met de coördinator in Ghana hadden we onze gastorganisatie* gevonden. Hij zorgde ervoor dat we in het huis voor vrijwilligers van Child Support konden logeren en bracht ons in contact met een kleuterschool. Het was de directeur van die school die ons uiteindelijk naar Our Home International School, een lagere school, leidde. Daar konden we met 6 tot 12-jarigen aan de slag.

Liesbeth: “Wat ons opviel in de school was hoe de kinderen de meeste van de door ons meegebrachte materialen niet kenden. Dat werd zelfs gevaarlijk toen ze dachten dat de hockeysticks dienden om mee te zwaaien. Ghanese kinderen zijn veel meer gewoon om met zelf gevonden materialen te spelen. Daarom ook zullen we dat soort materialen meenemen naar het dagcentrum in Ieper wanneer we nieuwe activiteiten rond het leven en spel van Ghanese kinderen opzetten. Want het is onze bedoeling om uiteindelijk door middel van onze koffers tot een uitwisseling tussen de Ieperse en Ghanese kinderen te komen.”

Veerle: “De 6 projectweken waren echt superleuk. Toch was het ook een zware en vermoeiende tijd. We wilden immers eindigen met een schoolfeest waaraan 180 kinderen deelnamen. Geen gemakkelijke onderneming die nog eens bemoeilijkt werd dor het gebrek aan feeling voor timing en planning bij heel wat leerkrachten. Terwijl de Ghanezen hun relaxte zelf bleven, steeg onze stressfactor steeds hoger. De generale repetitie was een ramp. Maar de voorstelling een succes. De vele complimentjes achteraf en de lachende gezichten van de kinderen, deden ons de stress van de afgelopen week zo snel vergeten.

De subsidies van de Vlaamse Gemeenschap voor ons project waren een heel belangrijk duwtje in de rug. Deze helpen je ook om je internationale dromen eindelijk in concrete plannen om te zetten. Achteraf gezien hadden we ons project wel zonder deze steun kunnen realiseren. Want we hadden in België heel wat benefietacties op poten gezet. Met het geld dat we daaraan overhielden kochten we nu materialen voor een staatsschooltje. Zo kunnen we ook daar nog een bijdrage leveren.

Maar nu eerst en vooral genieten van een welverdiende rust en een maand rondreizen door Ghana! Dankjewel voor deze babbel dames.

Aan de vele miljoenen lezers van mijn blog nog dit: Extra-Time houdt in 2010 op te bestaan. De Vlaamse Gemeenschap werkt wel aan een nieuw project waarbij groepjes van minimum 3 en maximum 20 jongeren subsidies krijgen om hun idee ergens in de wereld te realiseren. Ongetwijfeld hoort u hier binnenkort alles over.

Zo vrienden, ondertussen is mijn zadelpijn verdwenen als sneeuw voor de Ghanese zon, en verkies ik alweer het wijde luchtruim.

Met de wind in de rug,
Leest u mij hier binnenkort terug!

Uw genegen reporter Valère

* Alle deelnemers van Extra-Time moeten een gastorganisatie zoeken in het land waar ze naartoe trekken. Deze organisatie zorgt voor een opvang en begeleiding ter plaatse.

Advertisements

~ by jint20 on September 11, 2009.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: