Het gaat goed met mij. Na mijn omzwervingen over hei en dal, ter land, ter zee en in het luchtruim, heb ik besloten definitief voet aan wal te zetten. Mijn laatste bezoek aan Brazilië heeft mij zwaar getoucheerd. Zo liggend op het zandstrand, tussen honderden bezwete Carioca madammen en mijnheren, overvielen mij verschillende bespiegelingen over de vele projecten die ik met mijn eigen ogen mocht aanschouwen. Zoveel jeugdige nieuwsgierigheid en enthousiasme, zoveel verschillende culturen, het doet wat met een mens.

En ja, wanneer een mens zijn hart ontbloot, dan is de liefde nabij. Het gebeurde daar op het strand van Rio, ze wandelde voorbij en ik, ik zag dat het goed was.

De goede verstaander verstaat dat ik mijn hart dus verpacht heb aan dit land en aan Isabella, die schoone, en het Europese vasteland dus voorlopig vaarwel zeg.

Mijn vliegend vehikel stal ik hier voorlopig op Zuid-Amerikaanse bodem, maar ik zeg altijd, zeg nooit nooit, en met een beetje vet, is een vliegfiets weder gauw opgezet!

Ik wens jullie alvast een schone uitzwaai en een deugddoend nieuw jaar, gevuld met veel internationale omzwervingen en avonturen.

Ga steeds gezwind met de wind!

Uw genegen vriend,
Valère.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik ben namelijk teruggevlogen in de tijd en bevindt mij momenteel onder de evenaar in het hete Brazilië. De klok loopt hier maar liefst 5 uren achter, dus zoals de goede lezer verstaat, ik heb mijn kas nogal mogen afterten, teneinde die tijdszones te overbruggen.
Maar de ontmoeting met Anne in Rio maakte alles goed. Onder een stralende zon pikte ik haar op voor ‘um dia na praia’, een dagje op het strand… Het begin van een nieuw avontuur!

“Op ‘Praça Onze’, midden in een arme buurt in het centrum van Rio staat op een braakliggend terrein een grote circustent omgeven door kleurrijke kantoortjes. Dit is de thuis van honderden circusartiesten, jong en oud, en dit is gedurende één jaar ook mijn gastorganisatie: Projeto Social, Crescer e Viver.
Mijn taken als Europees vrijwilliger hier dagen me heel erg uit. Het werken met jongeren, het maken van een kindervoorstelling met de gasten uit de buurt, het uitbouwen van een evaluatiesysteem enz.… en dit alles in een sociaal en geëngageerd project.
De harde noot van mijn EVS tot nu toe is het weg zijn van huis. Met al mijn stoere dromen van projecten in de vijf uithoeken van de wereld, heb ik toch een klein hartje als ik denk aan mijn familie en vrienden in het verre België. We proberen wel contact te houden via email en Skype, maar het is toch niet hetzelfde… Brazilianen hebben hier een mooi woord voor: “ saudade”…

Na veel gelobby, gezeur en gezaag… heeft Crescer e Viver wat eenwielers op de kop kunnen tikken. Eenwielers die rijden bovendien (want dit was niet zo evident, de meeste die we kregen, waren verroeste wrakken).
Dus nu wordt er volop gevallen en weer opgestaan, zoals het alle beginnende eenwieleraars beoogt. Oefenen en oefenen. De eerste meters op één wiel zijn inmiddels al afgelegd.
En wie weet… Over een paar jaar veroveren we de jaarlijkse eenwieler conventie van het Circuscentrum in Vlaanderen met een megabende Braziliaanse fietsertjes!

Anne neemt me mee naar de Praça Onze, en ik moet zeggen dat ik mij al gauw thuis voel temidden zoveel kunst- en vliegwerk! De kinderen zijn zot van mijn vélo, en ik…

Ik heb besloten hier voorlopig nog even rond te dralen, en neem afscheid met een beetje saudade naar het Belgenland, ware het niet dat ik vanavond uitgenodigd ben voor een caipirinha bij Maria, een vriendin van Anne…

Wordt vervolgd!
Met een vette knipoog,
uw genegen vriend en reporter,
Valère

Valères verklarende woordenlijst:
* EVS: Europees Vrijwilligerswerk, waarbij een jongmens op vrijwillige wijze de handen uit de mouwen steekt ergens in het buitenland.

Terwijl de meesten onder u terug aan de arbeid gaan, vlieg ik, Valère Volair verder het luchtruim door. Jawel, het leven van een glomobilist op rust heeft zo zijn voordelen. Hoewel die rust tijdens de afgelopen etappe relatief was. Men verwachtte mij immers in het Zuiderse Ghana. Een land dat op z’n zachtst gezegd niet aan de achterdeur ligt van mijn vorige halte, Moldavië. Ik zou er te gast zijn bij Veerle en Liesbeth. Zij ronden er net hun Extra-Time project af, een project waarbij jongeren ergens in de wereld met financiële steun van de Vlaamse Gemeenschap een eigen idee uitvoeren. Na 5428 km trappen, parkeer ik mijn glomobilette voor het roze huis waar de dames logeren en leg ik er mijn oor te luister.

Veerle: “ De Waaw-koffer, zo heet ons project. Met 4 koffers boordevol materiaal organiseerden we 6 weken lang activiteiten voor de leerlingen van Our Home. Een school voor 6 tot 12 – jarigen. Dit deden we rond 5 thema’s: sport en spel, muziek en dans, fotografie, relaxatie en verhalen. Iedere week kwam een ander thema aan bod en in de zesde week rondden we af met een groot toonmoment.”
Liesbeth: “ Voor we vertrokken organiseerden we rond deze 5 thema’s activiteiten met kinderen van een Iepers dagcentrum. Aan de kinderen stelden we vragen, zoals “Vond je deze activiteit leuk?” of “Denk je dat Afrikaanse kinderen dit soort spelen leuk zouden vinden?”. Op basis van hun antwoorden verzamelden we materiaal voor onze koffer. Oorspronkelijk wilden we maar 1 koffer meenemen. Maar de verzameling werd zo uitgebreid dat we uiteindelijk vertrokken met 4 koffers. Onze eigen spullen niet inbegrepen… ”

Veerle: “Dat ons project in zwart Afrika moest doorgaan daar waren we het over eens. Maar waar precies, wisten we niet meteen. Ikzelf ben afkomstig van Ieper. Mijn stad heeft een stedenband met het Ghanese Wa. Daarom leek het ons een goed idee hierover meer informatie te zoeken. Zo kwamen we terecht bij de vzw Wa en via hen bij Child Support, een Nederlandse hulporganisatie. Na een telefoontje en wat e-mails met de coördinator in Ghana hadden we onze gastorganisatie* gevonden. Hij zorgde ervoor dat we in het huis voor vrijwilligers van Child Support konden logeren en bracht ons in contact met een kleuterschool. Het was de directeur van die school die ons uiteindelijk naar Our Home International School, een lagere school, leidde. Daar konden we met 6 tot 12-jarigen aan de slag.”

Liesbeth: “Wat ons opviel in de school was hoe de kinderen de meeste van de door ons meegebrachte materialen niet kenden. Dat werd zelfs gevaarlijk toen ze dachten dat de hockeysticks dienden om mee te zwaaien. Ghanese kinderen zijn veel meer gewoon om met zelf gevonden materialen te spelen. Daarom ook zullen we dat soort materialen meenemen naar het dagcentrum in Ieper wanneer we nieuwe activiteiten rond het leven en spel van Ghanese kinderen opzetten. Want het is onze bedoeling om uiteindelijk door middel van onze koffers tot een uitwisseling tussen de Ieperse en Ghanese kinderen te komen.”

Veerle: “De 6 projectweken waren echt superleuk. Toch was het ook een zware en vermoeiende tijd. We wilden immers eindigen met een schoolfeest waaraan 180 kinderen deelnamen. Geen gemakkelijke onderneming die nog eens bemoeilijkt werd dor het gebrek aan feeling voor timing en planning bij heel wat leerkrachten. Terwijl de Ghanezen hun relaxte zelf bleven, steeg onze stressfactor steeds hoger. De generale repetitie was een ramp. Maar de voorstelling een succes. De vele complimentjes achteraf en de lachende gezichten van de kinderen, deden ons de stress van de afgelopen week zo snel vergeten.“

“ De subsidies van de Vlaamse Gemeenschap voor ons project waren een heel belangrijk duwtje in de rug. Deze helpen je ook om je internationale dromen eindelijk in concrete plannen om te zetten. Achteraf gezien hadden we ons project wel zonder deze steun kunnen realiseren. Want we hadden in België heel wat benefietacties op poten gezet. Met het geld dat we daaraan overhielden kochten we nu materialen voor een staatsschooltje. Zo kunnen we ook daar nog een bijdrage leveren. “

Maar nu eerst en vooral genieten van een welverdiende rust en een maand rondreizen door Ghana! Dankjewel voor deze babbel dames.

Aan de vele miljoenen lezers van mijn blog nog dit: Extra-Time houdt in 2010 op te bestaan. De Vlaamse Gemeenschap werkt wel aan een nieuw project waarbij groepjes van minimum 3 en maximum 20 jongeren subsidies krijgen om hun idee ergens in de wereld te realiseren. Ongetwijfeld hoort u hier binnenkort alles over.

Zo vrienden, ondertussen is mijn zadelpijn verdwenen als sneeuw voor de Ghanese zon, en verkies ik alweer het wijde luchtruim.

Met de wind in de rug,
Leest u mij hier binnenkort terug!

Uw genegen reporter Valère

* Alle deelnemers van Extra-Time moeten een gastorganisatie zoeken in het land waar ze naartoe trekken. Deze organisatie zorgt voor een opvang en begeleiding ter plaatse.

Het was de afgelopen dagen opmerkelijk drukker in het luchtruim. Velen onder u waren duidelijk aan een vakantieverplaatsing toe. Tussen al dat vakantiegewoel bleef uw trouwe reporter echter onversaagd verder trappen naar zijn volgende bestemming: Moldavië. (Goed geraden trouwens door mijn allersympathiekste facebookvriend Bart Smekens. Waarvoor mijn welgemeende proficiat!)
Ik parkeerde er gisteravond mijn glomobilette voor de deur van Winrock Moldova. Onderweg bleef slechts één vraag in mijn vliegeniershoofd malen: wat gaat een jong hip hups meiske toch in Moldavië zoeken? Lisa vertelt het mij met plezier:

Oost-Europa heeft mij altijd aangetrokken. Daarom wilde ik mijn EVS* in die regio doen. Toen ik zag dat er een boeiend project was in Moldavië twijfelde ik geen seconde. Moldavië is een land waar je als toerist nooit zou terecht komen. Bovendien is het een land waar je echt nooit iets over hoort. Eén groot mysterie dus en dat maakte mij alleen maar nieuwsgieriger. Uiteindelijk vertrok ik in februari voor zes maanden naar de hoofdstad Chisinau.

Het idee om vrijwilligerswerk te doen kwam er na mijn studies rechten en een master of conflict and development. Ik voelde me na die studies nog niet klaar om aan het werk te gaan. Tegelijk wilde ik in mijn vakgebied toch al wat ervaring opdoen.
In Moldavië kon ik aan de slag bij Winrock, een organisatie die zich in oorsprong inzette om jonge vrouwen meer kansen te bieden. De laatste jaren verruimde de werking naar het opzetten van projecten om jongeren te motiveren in eigen land aan de slag te gaan. Heel wat jonge mensen trekken weg uit Moldavië omdat ze er geen werk (denken) te vinden. Winrock stimuleert hen toch mee te helpen aan de opbouw van de plaatselijke economie door bijvoorbeeld een eigen onderneming op te starten.

Als vrijwilliger voer ik allerlei taken uit. Mijn belangrijkste taak is het updaten van het Engelstalige deel van de Winrock-website samen met het uitwerken van heel wat folders. Ik geloof dat ik zo als vrijwilliger echt goed en nuttig werk lever voor de organisatie. Binnenkort schrijf ik dus zeker een positieve evaluatie van mijn project

Of ik last heb van grote cultuurverschillen? Dat valt best mee. Waar ik wel aan moest wennen was de norsheid van de Oost-Europeanen. In het begin leek het alsof mensen altijd kwaad op mij waren of mij niet apprecieerden. Maar gaandeweg leerde ik dat dit altijd zo was en helemaal niks met mij te maken had. Als je hier al glimlachend over straat loopt denken ze echt dat er een vijsje los zit. Anders dan bij ons, maar dat maakt deze ervaring net zo boeiend.

Lisa, dank voor de gastvrije ontvangst in het mij nu iets minder onbekende Moldavië. En het mag een tip zijn voor al het jonge volk in het thuisland: de ontdekking van een mysterieus land, een mens wordt er alleen maar beter van!

Blij als een kind,
Fiets ik nu al gezwind,
Verder tegen de wind,
Naar de volgende bestemming die zich op mijn route bevindt…

Een welgemeende groet,
Uw genegen reporter en vriend, Valère

Valères verklarende woordenlijst:* EVS: Europees Vrijwilligerswerk, waarbij een jongmens op vrijwillige wijze de handen uit de mouwen steekt ergens in het buitenland.

Na enkele omzwervingen ben ik de voorbije weken even op congé payé geweest in, jawel, de Vlaanders. Ter hoogte van de golf van Biskaje overviel mij een grote weemoed, die mij het stuur van mijn glomobilette heeft doen omsmijten.
En zo, na het genieten van menig frisse Vlaamse pint, een was en een plas, voelde ik mij gesterkt om mijn tocht weder gezwind voort te zetten.

Ik zette mijn glomobilette de voorbije week aan land in Slowakije, alwaar ik in zeer gezellige compagnie deelnam aan wat men in jeugdwerkland een studiebezoek placht te noemen. Met studeren had dat niet veel te zien, geloof mij vrij, maar ik heb er toch teen en tander bijgeleerd. En met mij ook Sarina uit Brugge, die schone, waarmede ik op de stad doel, hoewel Sarina er ook best mag wezen.
Tijdens een avondlijke lift op mijn glomobilette overschouwde Sarina de voorbije dagen:

“Slovakije is voor mij een zeer bijzondere ervaring. Nieuwe inzichten, nieuwe contacten, andere cultuur,… maar vooral een confrontatie met mezelf.
Door het werk en de ervaringen van een ander, stel je jezelf in vraag: ‘Zijn wij wel goed bezig?’ of ‘Wat kan er nog beter?’
Ik ben naar Slovakije vertrokken met het idee iets bij te leren, al was het maar gewoon om te zien hoe het er daar aan toe gaat. Maar het was boven al mijn verwachtingen.
Ik heb inderdaad heel wat bijgeleerd maar ben ook teruggekeerd met een ander beeld van ‘Europa’. Ik heb een land gezien dat goed op weg is, maar er nog lang niet is. Hun communistisch verleden weegt vandaag de dag nog steeds door.”

Maar deze zending* heeft voor mij meer betekenis gehad dan dat alleen. De onmenselijke levensomstandigheden van bepaalde Roma groepen, het racisme en wantrouwen dat er tegenover deze bevolkingsgroep heerst, de getuigenissen, het doorzettingsvermogen van de jongerenwerkers en andere organisaties… Het is bewonderenswaardig en laat bij mij zeker z’n sporen na!”

Beste lezers en glomobilisten, het verhaal van Sarina liet mij niet onberoerd. Ook zij die met de jeugd van tegenwoordig werken, zijn met enthousiasme te vinden voor internationaal avontuur, en keren meer dan tevreden weder.
Rest mij nog de vraag van mijnentweegs aan uwentweegs:
Wanneer maakt gij dat ge weg zijt?

Tot binnenkortelings, voor meer nieuws van heinde en ver.

Uw genegen reporter,
Valère Volair.

Valères Verklarende woordenlijst:
* zending: een door de Afdeling Jeugd opgezet initiatief teneinde de uitwisseling tussen Vlaamse en buitenlandse jeugd- en jongerenwerkers te versterken, en dat alles binnen het kader van de – klinkt het niet als muziek in de oren? – culturele akkoorden.
Voila.

Zoals ge ongetwijfeld weet, tert ik voor JINT per glomobilette de wereldbol rond, op zoek naar jeugdige globetrotters en hun straffe verhalen. En onderweegs, in een wolkenmassa ter hoogte van Palma de Mallorca, ontglipte mij… een wild idee!
Ik dacht bij mezelf: “Ware het niet wonderbaarlijk om die JINT wolk eens tegader te brengen, op een kleine Voyage”… En zo geschiedde.

Ik inviteer u bij deze om deel uit te maken van mijn Voyage Mystère, op logboekdatum vrijdag de 26e juni. Daar wordt de wolk tegader gesteld om aan haar mysterieuze avontuur te beginnen. Maakt dat ge erbij zijt!

Het Voyage Mystère routeplan
~ De plaats van ontmoeting, notere het wel:
15h, bij mijn goede vriend Kapitein Zeppos te Antwerpia. Vandaar zal er een duidelijk startsein zijn.
~ Wie de aftrap mist kan nog op mysterieuze wijze aansluiten, ofwel tussen 17.30 en 18.30h, ofwel te 20h stipt, op een u achteraf nog bekend te maken locatie.
~ We breien een officieel einde aan de Voyage te 22.30h, teneinde eenieder de garantie te geven zich nog openbaar vervoersgewijs naar huis te begeven. Wie nog wil nakaarten of -breien kan dat uiteraard nog naar believen.

De Practicalia
~ Brengt mede: een volledig opgeladen en functionerend mobiel telefoontoestel, uw vliegeniersvest en een verrekijker.
~ Natjes en droogjes worden onderweegs voorzien.
~ Op voorhand intekenen is noodzakelijk, en kan via het meldpunt tot de 23e juni.

Het meldpunt
Met volgende en andere vragen kunt ge u melden bij het meldpunt, alwaar ge bediend wordt:
~ Voor uw vooraf intekening. Vermeld hierbij uw naam, eetgewoontes en uur van participatie (15h – tijdslot 17.30/18.30h of 20h)
~ Voor uw vragen over de garantie van uw openbaar vervoersgewijze terugkeer.

Het meldpunt verstrekt geen informatie betreffende locaties en activiteiten die deel uitmaken van de Voyage Mystère, aangezien zij er geen weet van hebben.

Vergeet niet in te tekenen en maakt dat ge de Voyage niet mist, want zonder u zou de JINT wolk slechts een JINT mist zijn!

Erg genegen groeten,
uw vriend,
Valère

Het meldpunt:

~ in persoon: Wouter van JINT
~ per meel: wouter.vanespen@jint.be
~ per telefoon: 02-209 07 20

Vanop mijn glomobilette meldde ik het al. Vandaag bereikte ik de tweede bestemming op mijn tocht rond deze aardbol. Gelukkig vlieg ik nu al een goede maand als glomobilist rond waardoor ook het landen op minder groot grondgebied probleemloos verliep. Ik parkeerde mijn glomobilette namelijk zopas op Maltese bodem. Inmiddels kruisten mijn wegen met deze van de Turnhoutse Speelpleinwerking en Jeugddienst. Waardoor de glomobilist in mij alweer plaats maakt voor ‘reporter Valère’. Vanonder de Maltese zon rechtstreeks voor u: een interview met Senne Vandersteen, monitor bij de Speelpleinwerking van Turnhout.

Senne vertel eens, wat doen jullie hier precies in de stad Mosta?
“Wij zijn hier voor een groepsuitwisseling met de lokale speelpleinwerking. De bedoeling is dat we een week lang spelen aan elkaar tonen. Daarnaast is er tijd voor babbeltjes over allerlei onderwerpen waar je als speelpleinmonitor mee te maken krijgt. Kindjes die niet willen luisteren bijvoorbeeld. De vrije tijd tussenin brengen we ook allemaal samen door. We delen bijvoorbeeld allemaal een kamer met een paar Maltese jongeren. Zo hoeft er niet alleen over de speelpleinwerking gepraat te worden.”

En hebben jullie al wat afgespeeld?
“Absoluut Valère! Ik moet wel zeggen dat de meeste spelen hier nogal lijken op wat wij op ons speelplein doen. Er zit meestal enkel wat verschil in de details: voorwerpen die gebruikt worden of een thema voor de spelinkleding. Eigenlijk is er tot nu toe maar één spel dat ik nog nooit speelde. Het is een spel waarbij je allemaal rond een vuilnisbak gaat staan, de armen in elkaar haakt en probeert om mekaar dan tegen de vuilnisbak aan te duwen. Echt een grappig spel.”

Dat wil ik hier tussendoor wel eens meespelen! Maar Senne, als je heel wat spelen al kent, zou je dan niet beter met mij wat rondjes gaan vliegen op de glomobilette?
“Neenee, ik leer hier toch veel bij. Ik vind het bijvoorbeeld echt straf dat de werking hier helemaal draait zonder subsidies van de overheid. De monitoren organiseren jaarlijks een carwash in Mosta. Met de centen die ze daar verdienen houden ze hun werking draaiende. Dan zijn wij in Vlaanderen toch wel verwend. We hebben trouwens al het plan opgevat om op 24 juni een benefiet voor de Maltese speelpleinwerking te organiseren. Dus als je dan al terug in het land bent Valère…
Verder is de groep monitoren ook een pak jonger. Terwijl wij allemaal tussen 18 en 20 jaar oud zijn, zijn de Maltese jongeren rond de 15 jaar oud. Ook dat is best wennen. Ik heb echt al moeten leren om gewoon meer geduldig te zijn.”

Weet jij ook iets over de voorbereiding die hier aan vooraf gegaan is?
“Eén van de speelpleinmonitoren is vooraf samen met iemand van de Turnhoutse jeugddienst een weekend op prospectie gekomen. Zij maakten tijdens dat weekend afspraken met het hotel waar we nu verblijven. Ze checkten ook of er voldoende materiaal was om onze spelen mee te demonstreren. Want op het vliegtuig kan je natuurlijk geen bakken vol verf en dozen vol WC-rollekes meenemen.”

En nadien mochten jullie allemaal mee het vliegtuig op?
“Helaas kon niet iedereen mee. Er is een vaste kern van speelpleinmonitoren die sowieso een plaatsje kreeg. Daarnaast werden de deelnemers geselecteerd op basis van motivatie. Natuurlijk zijn er ook wat thuisblijvers die bijvoorbeeld geen verlof konden krijgen.”

Om het met een flauw mopje te zeggen Senne: is er naast het feit dat ze dezelfde naam dragen als een chocoladesnoepje nog iets opmerkelijk aan de inwoners van deze archipel?
“Wel, het zijn behoorlijk straffe mannen. ’s Middags hebben we hier bijvoorbeeld tot 15u siësta waardoor we ’s avonds erg lang met de activiteiten doorgaan. Vaak gaat het er ’s avonds ook feestelijk aan toe. Maar ’s morgensvroeg staan die Maltezers allemaal fris uitgeslapen om 8u ’s morgens al bij de bus om te vertrekken. Dat tempo daar moet ik persoonlijk nog wat aan wennen.”
Dan laat ik u daar verder aan wennen Senne.

Vrienden in het ondertussen verder verwijderde thuisland, u hoort het: de Vlaamse jeugd is met de subsidiërende overheden best blij. Maar, ik zou Valère niet zijn als ik daarop niet zou zeggen: “van mij mag daar altijd nog een centje bij!”. Bedankt Senne!

Zonnige groeten uit Malta,
Uw genegen reporter en vriend, Valère

Beste vrienden,

De weersomstandigheden waren dezen ochtend in de vroegte gunstig om mijn Glomobilette ter hoogte van de Trevi fontein aan de grond te zetten. De ongure weders van de voorbije dagen lieten me niet toe radiocontact met het vasteland te bewerkstelligen. Maar vanmorgen was het dan toch zover…

Aan de voet van de fontein wachtte Aïcha uit het West-Vlaamse Ingelmunster me stralend op. De zon doet hier werkelijk wonderen.
Ik vergat terstond mijn flanellen benen en jetlag, en was een en al oor…

“Ik hou ervan om een land op een andere manier te leren kennen dan de gewone toeristische manier. Via Couchsurfing* trok ik al een paar weken naar Portugal en leerde er fantastische mensen kennen, leefde samen met hen en leerde zo ook heel wat bij over de Portugese cultuur. Ook via EVS* word je ondergedompeld in een andere cultuur, je leert de taal, de manier van leven, … Europees Vrijwilligerswerk maakt je persoonlijk sterker en zelfstandiger. Het leert je de dingen in een grotere context te plaatsen: je wordt je er meer van bewust dat er nog een hele wereld is buiten je eigen land.”

“Het meest verrassend voor mij is dat er in zo’n grote groep als de onze zo weinig conflicten zijn. Er is hier een goede sfeer en het samenleven verloopt hier quasi altijd vlot. Zo bouw je echt een band op met de mensen van hier. Grappig (en ook wel wat vreemd voor ons Belgen) is dat de Italianen enorm veel gebruik maken van non-verbale communicatie. Daarmee bedoel ik dan het overdreven gebruik van bijvoorbeeld armen en handen in allerhande situaties. Erg grappig!”

Met vreugde in het hart stelde ik vast dat het Aïcha goed en wel gevalt in Rome, en zo besloot ik hier bij haar nog enkele dagen op asem te komen. Vreemd genoeg is er hier geen enkele fiets te bespeuren. Aïcha vertelt me dat het hier allemaal met gemotoriseerde vehikels te doen is. Dat vraagt om een verkennend onderzoek!

Beste vrienden, dank aan alle steunbetuigingen van menig supporter. Dat doet me deugd. Dank ook voor de banaan die me onderwegs toegeworpen werd. Het ga je gezwind Aïcha!

Zonnige groeten uit Italië,
Uw genegen reporter en vriend, Valère

Valères Verklarende woordenlijst:
* couchsurfing: waarbij men de zetel van een buitenlandse medegenoot betrekt voor één of meerdere nachten, teneinde er te slapen en de medegenoten beter te leren kennen.
* EVS: Europees Vrijwilligerswerk, waarbij een jongmens op vrijwillige wijze de handen uit de mouwen steekt ergens in het buitenland.